szum termiczny układa się we wzorce wyryte na ścianach mojego wszechświata przez eksplozje bytów obecnie wymarłych. puste jęki i tęsknoty, bez desygnatów. trochę to nieprzyjemne tkwić w tym śmietnisku kosmicznych trupów, niegdyś kwitnących światów, magicznych sadów i pól różanych.

dostałem kiedyś kilka kart, całkiem dobrych kart. lecz trzeba też wiedzieć, jak takimi kartami zagrać. ja nie wiedziałem.

sytuacja życiowa się zmienia i rozwija, ale podstawowe ustawienia pozostają niezmienne. raz wylosowane karty ciężko jest potem wymienić. czasem jednak się udaje. odpowiedni zbieg okoliczności, odpowiednie zagranie, słuszna decyzja. i coś się zmienia u samych podstaw.

wciąż nie wiem, jak prowokować takie sytuacje, w dużej mierze są kwestią przypadku.

a pozostało jeszcze pare źle rozegranych kart do wymiany.

W pewnym momencie swojego życia doszedłem do przekonania, że sensem życia jest samo życie. Pamiętam dobrze ten moment, a w szczególności miejsce, które to z perspektywy czasu wolałbym nigdy nie widzieć, a co dopiero tam przebywać o 2 w nocy. Przez samo życie nie rozumiem w zasadzie nic konkretnego, jest to tylko taki szyld mający sugerować, że źle bym się czuł umierając z przekonaniem o nie wykorzystaniu czasu, jaki dany był mej świadomości na jej frywolną egzystencję. Przekonanie to tkwi we mnie głęboko, zbyt głęboko by wręcz by mieć jakiś większy wpływ na życie, być może ze względu na jego ogólny charakter, który nienajlepiej oddaje szczegółowy charakter rzeczywistości ("Świat to zbiór faktów" -- Witt.) Co więcej nie jestem przekonany w jakich kategoriach miałbym rozpatrywać niektóre fragmenty tego życia, będąc już na łożu śmierci -- napewno nie były czasem zmarnowanym, daleko im jednak do bycia tymi pożądanymi; problem jest jednak pozorny -- leżenie na łoży śmierci nadaje taki dystans wobec tych wszystkich epizodów, że stają się ledwie pustymi łuskami zamykającymi się wokół nieśmiałego echa smutku. Wracając jednak do wpływu tego przekonania na aktualne życie (trzy zdania temu), jest on irytująco przemożny, szczególnie wtedy, gdy w trzeciej/czwartej godzinie pracy niespodziewanie zyskuję czas na jakieś tam przemyślenia, ale te przemyślenia przychodzą nie byle jakie, bo odrazu z serii "co ja tu k... robię?!", "za takie pieniądze jak ta k... tania kawę tym debilom robię" i podobne refleksje typowego przedstawiciela servant-class polskiego pochodzenia. Czas zmarnowany na tkwieniu w tym obcym świecie, czas, który nie przełoży się na oczekiwane zyski, czas, który mógłbym spędzić gdzie indziej, przy tej jednej osobie, przy której czas już kompletnie traci na znaczeniu. Owoce nowego życia mają tendencje do wzajemnych kolizji. Bóg nie jest cyniczny; po prostu świat, który jeszcze całkiem nieźle kontrolował jakieś pięć wieków temu teraz już zupełnie zwariował, w świetle czego boski cynizm staje się zwykłym mechanizmem obronnym tej zdezorientowanej nieskończonej istoty. Swoją drogą -- czy Bóg potrzebuje sensu swego istnienia?

konflikt to tragiczny. obrazić się musiałem, nie było innego wyjścia. pogrywany, pomiatany, ignorowany... cóż miałem uczynić? czy może ludzką rzeczą jest nastawiać karku? nie, ludzką rzeczą jest stawać naprzeciw rzeczywistości, dokonywać wyborów, ponosić konsekwencje. nawet, jeśli konsekwencją jest widok najważniejszej osoby w życiu, zasiadającej w najdalszym wagonie pociągu życia, obok kogoś innego.

konsekwencje, konsekwencje. za złość płacę wysoką cenę. jakoś tak wyszło.

w ogrodzie mego serca wszystkie róże już uschły. badyle sterczą z poustawianych w linii czasu dzbanów z obcą ziemią. tym starszym powyrywałem już wszystkie kolce, i schowałem w pudełeczku nastawień i pragnień. te młodsze jednak nie do końca są martwe — kolce im wciąż odrastają, jak zawsze w najbardziej ocienionym miejscu, jak nigdy twarde i ostre. i tylko czekają, aż o jakiś zahaczę gdy przypadkiem wpadnę do ogrodu, by móc całą mocą swego milczącego jestestwa rozpruć którąś z tych poziomych blizn.
ale to przecież nie jest wina róży, że ma kolce. to czasoprzestrzeń mego serca tak pokracznie przemienia jej zwyczajne liście, te zmaterializowane potrzeby chłonięcia ukierunkowanego światła. pamiętam, że młode róże — te, które wyrastają z ziemi nieznanej — nie mają kolców, za to całą mnogość liści. są nietknięte przez metamorfozującą fantazję serca. albo jednak tknięte, tyle że na początku serce im liści dodaje, a na końcu — ostrzy te napotkane.
teraz zajmuję się konstrukcją takiego słońca, które potrafi oświetlić liście i schować kolce u róży, a jego moc wesprze jej pełen, długotrwały rozkwit.
a może mógłbym po prostu ubrać grubsze rękawiczki?

ciało przykute
lekko oszołomione
bo wciąż bez głowy
głowa uciekła
bo nie wierzyła
w bogów, s. i m.
a oni istnieją
i kawał ciału zrobili nawet
przykuli je do drzewa
na przeciw stało dziecko
zaskakująco zręcznie operujące brzytwą

życie (czas.) - prowizorka przetykana dogmatami uzasadnianalnymi jedynie wychowaniem i naiwnością; pojęcie nieredukowalne, bez uzasadnienia, sensu i celu, mające charakter terminalny.

gdyby teoria samolubnego genu była prawdziwa, już dawno wytworzylibyśmy mechanizmy rozsiewania retrowirusów zamiast bawić się w te żałosne podchody.

czemu patrzysz
tak dziwnie
widzisz to, czego nie powinieneś
wiedzieć

nie patrz
nie wiedz
niekochany nie stoję
żebyś patrzył
kochanylubianyszanowany
a czy widzisz jak gniję?
jak ciało odpada odemnie
płatami
i serce jest martwe
i dusza jest martwa

ale serce to tylko mięsień, pompa
ale dusza to fantazm, nie ma jej
i nigdy nie było
zorientowała się wcześniej
co się kroi
jak jeszcze w łonie byłem

jutro wrócę do tego łona
będę gnił znów bezpieczny

potem odwiedzę inne łono
ale tylko na chwilę
choć nie całkiem wyjdę
coś zostawię
zgniliznę
aby powstało z niej nowe śmiercie
bezpieczneszczęśliwe
bo martwe nieumiera
przy każdym oddechuspojrzeniu
przy każdej myśli

cyniczny potwór?
dostałby to
czym odycham
na co patrzę
o czym myślę
bo jemu by nie zależało
więc jemu by się należało
zupełnie jak tobie

czasem, gdy stoję na peronie, patrzę na zbliżający się pociąg, ogarnia mnie nagle silny strach; oglądam się szybko za siebie, bo boję się, że ktoś mnie chce wepchnąć pod pociąg.
może opuszczając jeden dom, w drodze do drugiego... może wtedy nić życia najsłabiej oplata swój kawałek wieczności?
czasem, gdy wsiadam do pociągu -- znikam; pojawiam się znowu na stacji końcowej. te trzy godziny spędzam wtedy w innym świecie, w świecie pomiędzy światem a światem.
może gdy nie mam domu, nie należę już do tego świata? nie, przecież ja nie należę do żadnego świata.
czasem, gdy wysiadam z pociągu, ogarnia mnie niepokój. znowu wracam do nie swojego domu. świat, dwa światy, trzy światy, a żaden mój. żaden dla mnie.
tylko ja, zawieszony w sieci obcych, których kocham, a czasami nawet lubię.

indywidualizm... co za kuszące pojęcie. zaznaczenie własnego ja. określenie granic. wiara we własną wartość. poczucie siły z bycia kimś, jakąś konkretną jednostką. i samotność. jakoś tak to się składa, że określenie siebie łączy się z odcięciem się od innych. to taka upojna wiara w samostanowienie, w tą dziką wolność od innych, od grupy. indywidualista nie wierzy w innych. nie pakuje się z własnej chęci w układy, które mu tą wolność odbiorą. w tym świetle nie da się rozszerzyć pojęcia wolności. wiara, że zgadzając się na te układy towarzyskie, jest wolny, bo wypływają one z jego woli, jest naiwna. to tylko prosta wymiana – oddaje swą wolność, a ludzie wypełniają tę pustkę zwaną samotnością. lecz samotność to narkotyk, istotna część indywidualizmu. nie można tego mylić – indywidualista nie jest indywidualistą, bo chce być samotny. to indywidualizm zaczyna się w momencie zauważenia własnej samotności. tych otchłani, których nigdy nikt inny nie spenetruje, a które patrzą wciąż na nosiciela, tak jak on patrzy w nie. im mocniej, tym głębiej. im głębiej, tym mocniej. otchłań opanowuje równie silnie, jak dobrze jest poznana.
lecz czy to nie jest jakieś wielkie nieporozumienie? jak to możliwe, że człowiek, tak nędzna istota, ma w sobie coś tak potężnego, co potrafi wyrwać go z gatunku, zostawić samego w świecie, i uzmysłowić jego nędzną pozycję? skąd wzięło się tyle treści w tak nędznej formie?